امتیاز: 
تعداد مشاهده: 13371 بار

بيماري مِنير

 

بيماري مِنير (Menier’s Disease) اختلالي است كه به گوش داخلي مربوط مي‌شود و "تورم اندولنفاتيك با منشا ناشناخته" نيز ناميده مي‌شود.

بيماري مِنير (Menier’s Disease) اختلالي است كه به گوش داخلي مربوط مي‌شود و "تورم اندولنفاتيك با منشا ناشناخته" نيز ناميده مي‌شود.
منییر با اسم ديگر هیدروپس ايدیوپاتيك، يك بيماري گوش داخلي می باشد كه با علائم ذيل همراه میباشد:
سرگيجه به طور خودبخودي و حمله اي،
كاهش شنوايي حسي عصبي مواج،
وزوز گوش،
و در نهایت احساس فشار در گوش.
در ابتلا به این بیماری تفاوت در جنسيت وجود ندارد يا حداقل است. این بیماری معمولا در سن 60-40 سالگي شایع است ولي در هر سني هم قابل مشاهده است. علت زمينه اي منیر، خودايمني است. البته علت زمینه ای منیر از نشانه های مشخص بيماري هیدروپس آندولنف میباشد. در اينحالت مايع آندولنف تجمع پیدا می کند.
در حالت عادي سلولهای تیره در لابيرنت و شبکه عروقی در حلزون شنوائی آندولنف (مایع داخل گوش) را ترشح مي کنند و بخاطر جذب از ساك آندولنفي حركت طولي پيدا ميكند. با اختلال در این جذب توليد متوقف نمي شود و در نتیجه آن آندولنف تجمع پیدا می کند و بيماري‌ منیر افزايش‌ مايع‌ درون‌ مجاري‌ نيم‌ دايره‌ گوش‌ داخلي‌ است كه‌ وظیفه ‌حفظ‌ تعادل‌ را دارند. افزايش‌ مايع‌ با بالا بردن‌ فشار در گوش‌ داخلي‌، باعث‌ اختلال‌ تعادل‌ و گاهي‌ كاهش‌ شنوايي‌ مي‌شود.
بايد دانست در نزدیک به 90 درصد موارد، تنها يکی از دو گوش‌ درگير مي‌شود. يكي از شايعترين علل سرگيجه‌هايي كه منشا آن گوش داخلي است، این بیماری میباشد.

علایم شایع
در طی‌ هر حمله‌ حاد بیماری‌ علایم‌ زیر بروز می‌کنند:
• منگی‌ شدید
• سرگیجه‌ یعنی احساس‌ بیمار به‌صورت‌ چرخیدن‌ به‌ دور محیط‌ یا چرخیدن‌ محیط‌ به‌ دور خود
• احساس همهمه‌ در گوش‌ مبتلا که به‌ صورت‌ صدای‌ زنگ‌ یا وزوز بروز می کند
• پر بودن گوش و وزوز، در اين بيماري با تغيير شنوايي حالت رفت و برگشت دارد و ممكن است پيش از حمله بيماري يا طي آن ايجاد شود
• کاهش‌ شنوایی‌ که‌ با هر حمله‌ تشدید می‌گردد

علایم‌ احتمالی‌ همراه‌ علایم‌ فوق‌ هم عبارتند از
• حالت تهوع و استفراغ‌
• تعریق‌
• حرکات‌ پرشی‌ چشم‌ها
• ایجاد اختلال‌ در تعادل‌
• عده‌اي از بيماران دچار اختلال حركتي و عدم تعادل مي شوند.

اما سه نشانه مهم اين بيماري که با آنها تشخیص داده می شود شامل:
سرگيجه حمله‌اي غير قابل تحمل، وزوز گوش و كاهش شنوایي می باشد.

طي حملات ، بيمار توانایی انجام فعاليت‌هاي روزانه را نخواهد داشت و به دنبال اين علایم ممكن است بي‌خوابي نيز بیمار را آزار دهد و حس عدم تعادل ممکن است تا چند روز ادامه یابد.
نشانه‌هاي اين بيماري ممكن است آزاردهنده باشد يا آنكه حتي ناتوان كننده باشد، به خصوص اگر حملات سرگيجه تشديد شود.

علت بیماری
علت‌ دقيق‌ بیماری مشخص نمی باشد. اما واكنش‌ گوش‌ داخلي‌ نسبت‌ به‌ آسيب‌هاي‌ مختلف‌ از علت های پیشنهادی برای این بیماری می باشد. در اين‌ بيماري‌ ‌ در ميزان‌ مايع‌ لابيرنت‌ غشايي‌ یعنی مایعی که در كانال‌هايي‌ در گوش‌ داخلي‌ كه‌ مسؤول‌ كنترل‌ تعادل‌ هستند افزایش ديده‌ مي‌شود.
هرچند علت اصلي بیماری ناشناخته است ولي در زمينه اختلال ژنتيكي عوامل متعددي باعث بروز يا تشديد آن ميشود.

عواملی که باعث بروز يا تشديد بيماري می شوند:
1-آلرژی یا حساسیت
2-اختلالات متابوليکي یا ديابت
3-اختلالات عروقي مانند ميگرن
4-عفونتهاي ويروسي
5-و عفونت سیفليس گوش

باید توجه داشت که در اين بيماري اختلال در هوشياري و سردرگمي غير عادي می باشد و در صورت وجود اين علائم بايد به فكر علت ديگري بود.

تشخیص بیماری
انجام آزمايش‌هاي‌ خون‌ جهت‌ رد ساير بيماري‌ها، انجام آزمون‌هاي‌ شنوايي‌ مختلف‌، و ام‌آرآي‌ براي‌ رد تومور عصب‌ شنوايي‌ برای بررسي‌هاي‌ تشخيصي‌ استفاده می شوند.
سرگيجه مشکلی است که اکثر بیماران از آن شکایت می کنند معمولاً‌ در اين بيماران سرگيجه از چند دقيقه تا چند ساعت طول مي‌كشد و همراه با تهوع و استفراغ مي‌باشد، علاوه بر اين تعرق شديد و احساس دائمي عدم تعادل كه ممكن است تا چند روز طول بكشد از دیگر مشکلاتی است که بیماران از آن شكايت مي‌كنند. در طول بیماری ممکن است حملاتي رخ دهد كه شبانه بیماررا از خواب بيدار كند، اما غالبا در فاصله بين حملات بيماران خوب هستند.
پزشك براي تشخيص اين بيماري معمولا سوالاتي در مورد دفعات، طول مدت، شدت و ويژگي‌هاي حملات، مدت زمان افت شنوايي يا تغييرات آن، تجربه وزوز يا پري گوش در يك يا هر دو گوش از بيمار مي‌پرسد.
پزشک باید از سابقه ابتلا به بيماري‌هاي ديگر مانند اوريون يا عفونت‌هاي شديد التهاب چشم، اختلال خود ايمني یا فعاليت دستگاه ایمنی بدن بر عليه خودش، آلرژي و جراحي گوش در گذشته اطلاع پیدا کند.
از ديگر پرسش‌هاي پزشك سوال در مورد ديابت، فشار خون بالا، كلسترول بالا، تيروئيد، اختلالات هيجاني يا نورولوژيك می باشد.
آزمايشات براي بررسي از نظر ابتلا به اين بيماري‌ها صورت مي‌گيرد. پس از تكميل اطلاعات از سابقه بيمار، جهت كنترل شنوايي و اعمال تعادلي تست‌‌هاي تشخيصي انجام مي‌شود.
يك آزمايش آديومتريك يا شنوايي سنجي براي سنجش شنوايي، و به منظور بررسي وضعيت تعادل صورت می گیرديك الكترو نيستاگموگرافي یا ثبت حركات غيرارادي و تكراري چشم صورت مي‌گيرد.
براي انجام اين كار در يك اطاق تاريك الكترودهايي نزديك گوش بيمار قرار داده می شود سپس هوا يا آب گرم و سرد به كانال گوش وارد مي‌شود.
سنجش حركات چشم براي آزمايش سيستم تعادلي به كار مي‌رود زیرا كه چشم و گوش از طريق سيستم عصبي همزمان با هم كار مي‌كنند.
سكوي تعادل يا تست چرخشي تست ديگری است كه براي ارزيابي سيستم تعادلي مورد استفاده قرار مي‌گيرد.
الكتروكوژلئوگرافي یا سنجش پتانسيل الكتريكي ايجاد شده در گوش داخلی (ECOG) نيز افزايش فشار مايع گوش داخلي را در برخي موارد نشان مي‌دهد.
براي اطمينان از عدم وجود تومورهايي كه باعث افت شنوايي مي‌شوند، گاهي سي‌تي اسكن و ام.آر.آي هم لازم می شود.

توصيه‌هاي مفيد براي كاهش اثرات بيماري

- پرهيز از مصرف كافئين، الكل، سيگار، استرس و خستگي مفرط
- تغذيه مناسب
- خواب كافي
- فعاليت بدني
كاهش مصرف نمك و دريافت قرص ادرار آور پس از تشخيص توصيه مي‌شود، تا از دفعات حمله بيماري بكاهد.
آنچه که نقش مهمي در كنترل بيماري دارد كاهش مصرف نمك و مصرف به موقع دارو میباشد. داروهاي ضد سرگيجه مانند بتاهیستین ، دیمن هیدرینات و واليوم گاهي در تسكين و بهبود موقت علائم موثرند و داروي ضد تهوع(پرومتازین) نيز در برخي موارد تجويز مي‌شود که همگی طبق نظر پزشک است.

درمان بیماری
اصول‌ کلی‌
برای درمان‌ این‌ بیماری‌ فرد بیمار بهتر است‌ استراحت‌ کند و داروهایی‌ را که برای‌ کنترل‌ علایم‌ توسط پزشک تجویز شده است‌ مصرف نماید.
نباید به‌ منبع‌ نور خیره شد و در طی‌ حملات‌ از کتاب‌ خواندن‌ باید خودداری‌ کرد.
در برخی‌ بیماران‌ مبتلا به منیر مزمن‌ ممکن‌ است‌ از جراحی‌ بر روی‌ لابیرنت‌ مبتلا استفاده‌ شود.

داروها :

داروهای‌ ضدتهوع‌ برای‌ برخی‌ بیماران‌ ممکن‌ است‌ سودمند باشد و برای‌ کاهش‌ منگی داروهای‌ آرام‌بخش‌ ممکن‌ است‌ مفید باشند.
از آنتی‌هیستامین‌ها هم در برخی‌ بیماران‌ برای تخفیف‌ علایم‌ کمک گرفته می شود.
به‌ منظور کاهش‌ مایع‌ در گوش‌ داخلی‌ از داروهای‌ ادرارآور استفاده می شود، که نوع دارو با نظر پزشک خواهد بود و مصرف خودسرانه میتواند عوارض جبران ناپذیری را در پی داشته باشد.

فعالیت
باید تا زمان برطرف‌ شدن‌ تهوع‌ و منگی‌ در بستر استراحت‌ کرد.
بدون‌ کمک‌ نباید راه‌ رفت.
بهتر است از رانندگی‌، بالا رفتن‌ از نردبان‌ یا کار در اطراف‌ ماشین‌آلات‌ خطرناک‌ خودداری‌ کرد.

رژیم‌ غذایی‌
اکثر افرادی که از بیماری منیر رنج می برند به نمک بسیار حساس هستند به همین علت رژیم غذایی کم نمک برای این بیماران توصیه می شود.
غذاهایی که سدیم کمی دارند و می توان از آنها استفاده نمود:
ماکارونی -برنج-رشته فرنگی-سیب-میوه های دانه ای(حبه ای)-کاهو-آلو-انگور-نارنگینخود سبز-اسفناج-کلم-گلابی-آناناس-گندم-گیلاس-اغلب میوه ها-سبزیجات-مارچوبه-گوشت بره-گوشت گاو-گوشت گوساله-ماهی آزاد(تمام ماهی ها)-گوشت چهار پایان-مرغابی
غذاهایی زیر دارای پتاسیم بالایی هستند و می توان آنها را مصرف نمود:
زردآلو-موز-پرتغال طالبی-سبزیجات-هندوانه-خربرزه-خیارکلم سنگ-هویج-کرفس-سیب زمینی-انواع نخود سبز-گوجه فرنگی-گرفروت-اغلب میوه های تازه-مرغ-کمپوت-گیلاس
و همچنین دیگر غذاهایی که می توان مصرف نمود شامل این موارد است:
گندم (نان بی نمک)-برنج-جو(سوپ و نان جو)-ذرت-قند-مربا-شیرینی و ژله(اگر بیماری قند ندارید)-تخم مرغ-شیر-کره-خامه- (اگر چربی خون بالا نیست)
در ضمن غذاهایی که دوباردر هفته بیشتر نباید استفاده کرد شامل این غذاها است:
کدو-گل کلم – ترتیزک – ترب – تربچه - جعفری- گرمک- طالبی- توت فرنگی-لیمو شیرین- انجیر- خرما- نارگیل بادام زمین- خردل- هلو
و غذاهایی با سدیم بالا که نباید مصرف نمود:
کلوچه-بیسکویت های نمکی-محصولات پنیر-پنیر-شیر غلیظ شده-ترشی های-آب گوجه (رب)-پیاز شور-خیار شور-سوپهای آماده-چیپس سیب زمینی-نانهای نمک دار-باقلا-زیتون-کشمش-خاویار-کره با بادام زمینی-غذاهای از قبل آماده شده-سبزیجات کنسرو شده.

این موارد را هم به خاطر داشته باشید:
-جایگزین کردن کلرور پتاسیم بجای کلرور سدیم یا نمک طعام
- مصرف روزانه مقداری کمپوت گیلاس
- مصرف ادرار آورها یا غذاهایی که زیاد کننده ادارار هستند
- کاهش‌ مصرف‌ نمک‌
- کاهش دادن میزان‌ غذای‌ مصرفی‌ در طی‌ حمله‌ بیماری‌ به‌ دلیل‌ تهوع‌

درچه شرایطی باید به پزشک مراجعه نمود؟
اگر شما یا یکی‌ از اعضای‌ خانواده‌ تان دچار علایم‌ بیماری‌ منیر باشید.

بروز موارد زیر در طی‌ درمان‌:
کاهش‌ شنوایی‌ درهریک‌ از دو گوش‌
استفراغ‌ مقاوم‌
تشنج‌
غش‌ کردن‌
تب‌ 38,3 درجه‌ سانتیگراد یا بالاتر
و در آخر اینکه اگر دچار علایم‌ جدید و غیرقابل توجیه شده اید‌، داروهای‌ تجویزی‌ ممکن‌ است‌ با عوارض‌ جانبی‌ همراه‌ باشند.

نظر کاربران

  • از فرم زیر برای ثبت دیدگاه خود استفاده بفرمایید.
  • مسئولیت محتوای دیدگاه کاربران بر عهده ی خود آنان می باشد.
مهتاب
سلام مطلب عالی بود اطلاعات زیاد و خوبی بهم داد الان دو روزه که من دچار این بیماری شدم و خواستم اطلاعاتم بیشتر بشه و بدونم چکار کنم تا زودتر از این سرگیجه وحشتناک که حتی با بستن چشمام هم خوب نمیشه خلاص بشم گاهی حتی تا پلک زدن هم سرم گیج میره خیلی وحشتناکه الان یه کمی بهترم که تونستم بیام نت و مطلب خوب شما رو خوندم ممنونم امیدوارم هیچ وقت هیچ کس دچار این درد عذاب آور نشه موفق باشید
الهام
سلام و تشکر از اطلاعات خوبتون من تقریبا 1 ماهه که مبتلا شدم. البته حمله جز هفته اول دیگه نداشتم اما این ضعف و حالت گیجی من را خانه نشین کرده. به نظر شما طول این بیماری چند روز است و آیا می توانم کاری برای تسریع بهبود بیماری بکنم؟در ضمن من 30 ساله هستم.
سلام وتشکر از اطلاعتتون یک سال چهار ماه از بیماریم گذ شته چهار ماهی هست هنوزسرگیجه وحشتناک سراغم نیامده ولی کاهش شنوایی دارم وگاهیی همه چیزرا مه الود می بینم
از راهنمای شما ممنون
من یه هفتست که به این بیماری مبتلا شدم سرگیجه هام انقدر شدیده نمیتونم کارام رو انجام بدم.یعنی خوب نمیشم؟:-(((
حسین فمین
ممنون واقعا عالی بود
حمید حاجی باقری
ازراهنماییهای شما تشکر میکنم

نظر خود را در مورد این مطلب از طریق فرم زیر بنویسید